v1

"Vlijmense kermis"

door Luc Alosery

> 

Photobucket

v1

                                                       Kermis
In de laotste wèken van de vakantie moest er thuis flink aangepakt worre.  want dan moesten er centen verdiend worre  voor de kermes die altijd in de laotste wèk van de vakantie waar. In t dúrp was het de gewoonte dat men dan juin ging schèlle (uien pellen) en snijbònne strûpen (aan beide zijde de puntjes eraf en het draadje). De juin  zaate in zakken van 25 kilo en moeste  dur de meense zelf worre opgehaold bij Toontje de Pool in de Heistraat naost Jan Zand. Het waar zo geregeld bij oons  thuis dat ikke en oonzen ad de juin  ophaolde en schoongemaokt weer terug  braochte  mee ’n  aauw  daomesfiets, de zak met juin wier  dan tussen het fraome geleed of aachterop den pakkedrager. Omdè de jongens nog nie  zo groot waare (dus ôk nie zo sterk) was het nog een heele toer om  de juin te transporteren. Es ter twee zakken thuis waare dan moesten wij ôk  mee helpe schèlle.  Dè waar ‘n minder prettig werkske omdèt  oe ogen er èrg van gingen traone en ge stongkt ’n uur in de wènd van die juin. Bèter was t om bònne te schèlen want daor traonde oe ogen nie zo van. Na het schèllen van de juin of bònne moeste den  afval  ôk mee truug neeme want die wier gewooge zo konne ze zien of ge  geen bònne  aachter had gehaauwe.  Omdè  ze regelmatig op en neer naor Toontje de Pool moesse laope naost de  fiets mee de zak erop kreege  ze ’t deur en gong ‘t allemaol wat gemakkelijker, toch gebeurde het eens dè ze door overmoed te hard van de spoordijk afgingen bij de scle Loel en pardoes  de gelukkig drûge spoorslaot in reejen. Het was nog n heel gedoe voor twee klein mènnekes om fiets  en juin wir op de weg te krijgen gelukkig hâ de schèle ‘t gezien en vroeg of de jongens d’r eige zeer han gedaon?  Toen de jongens zeene  dat ’t  mee viel  zî de schèle dan kunde ôk dieje zak Juin wel eiges  aon de kaant krijge  en hij liep laachend dur. Nao  veul  geploeter konne we eindelijk  verder en gingen rap  ’n neije  laoding haolen. Toen ze thuis kwaame  stoon Thera al te waachte en zee  waor  blijf de toch snotjong we zitten al een hele tijd te waachten op jullie ge hèt onderweeg es zeker  wir  laope lamballen. Om de goeje vreede te bewaore  zeene  de jongens mar niks maor de schèle zou er in de toekomst aon moeten gelûven dè waar  zeker. De kaans om de schèle terug te vatten kwaam al eerder dan we dochte. Toen de jongens wir es mee n zak ‘juin langs ‘t huis van de schèle liepen zaage ze dat hij aon ‘t  hooien waar  langs de spoordijk. Dè hooi gebruikte hij voor z’n konijne. De jongens keeke  m elkaar aan en  zeene teege melkaar dat het wel gevaorlijk was met zo’n heet weer te hooien want het kon best in de fik vliege  dûr de hitte, en als dat niet zo was dan zouden zij wel un haantje helpen om de vlam erin te krijgen. Nao   het aovond eten gingen de jongens nog efkes buiten speule en al rap  waore er enkele jongens bereid mee te  gaon naar de spoordijk om de schèle van zijn hooi aaf te helpen. Bij de spoordijk aangekoome zaage ze dè de kleine Koos de Sjok en Tiny van ‘t Kalf aan de spoordijk aan het speule waore, toen hullie daar aan kwaome  gongen zij naor huis. Toen ze nog maar net weg waore  Stôkte ze de boel  aon  en rende snel  weg om weg te kruipe op de pruik.. Het begos  al vlug heel hard te braande  en ze  zaage  dè   heel de spoordijk de  fik in zou gaon en dè was natuurlijk nie de bedoeling ze probeerde t vuur nog û’t  te krijgen maar daor   waar   gèn  beginne aon dus vluchten de mènnekes  naor  huis en gingen daar doodgewoon tikkertje  speule.  Innèns  kwaam de Koetelaar (Kis van Helvoort) aon schreeuwe  dett er  braand waar bij de schèle  Loel. Alle mannen ût de straot gingen met rasse  schreejen naor de spoordijk om te kijken dè zij kosse helpen.  Toen ze daor aankwaame  zaage ze dat ‘t gelukkig niet ‘t huis van de schèle  dat braande mar dè ’t den spoordijk waar  die in de fik stoon. Iedereen probeerde den  braand te blussen want ‘t was heel gevaorlijk vur de huis  aachter den dijk die ‘n riete dak han zo estè van Kriest den Dorre. Na een wijltje waar den braand geblust en kon iedereen  wir gerust aoem haale. Ze vroeg e aon de schè of hij wies  hoe het in de fik waar gegaon? Ik hej wel ‘n paor rotjong gezien zo es dieje  van de sjok en die van ’t kalf maor ik hej  ze nie  zien stooken dus ik deenk dè  ‘t gewoon dur ‘t broeje van ’t hooi is gekoome maoar ja ik zit nou wel zonder hooi vur m’n konijne.  Bertus de Potter zee toen teege de schèole dat hij bij hem wel een pak hooi kon hale zodet die bè ste  gen honger  hoefde te lije. Luc haj ‘t bekaant in zijn broek gedaon van angst en Ad zag ook mar witjes om zijn neus want  dees  grap haj slecht af kunnen laope ze haauwde dure mond  dicht mè r zouden de volgende keer wel  twee keer nadeenke as ze weer vuurke  wilde stooke. Eindelijk was ‘t dan zo ver ze waore de kermes aan het opbouwen  in het durp en iedereen gong naor ‘t plein in Vlijmen om te vraoge of dè  ze mochten helpe mee ‘t  opbouwen want  dan kreege  ze vrijkaortjes vur  de attractie die ge mee had opgebouwd. Ze mochten met drie man mee helpe mee de rups opbouwen Luc van Theere,  Den Blauwe en Bert van Koosen. Ze sjouwde dat ‘t ‘n lust waar en kreege  inderdaad ieder vijf vrijkaortjes. Omdè ze ook nog al wè han verdient mee juin en bònne  schèlle konden ze als ze ‘t rustig aan deeje ‘n mooie kermes te gemoed zien. Eindelijk was het zo wijd  en wier de kermes dur den burgemîster geopend en iedereen gong naar zijn lievelings  attractie toe om de eerste rit mee te maoke. De drie jongens die de rups mee han opgebouwd gonge natuurlijk in die attractie. Als de rups ging rijen dan konde ‘n flos die aon nun bal hong en steeds wier  opgetrokken,  te pakken probeere te krijgen en als ge dieje  flos eraaf had getrokken moogde  bij inlevering van dieje  flos een ritje graotis. Verder waare er natuurlijk de botsauto’s  en de keekwalk,  ‘n  schiettent, de vliegtuigskes en heel veel gokspellekus en natuurlijk een viskraom,  snoepkraom ,  oliebollenkraom. Op de kermis hoefde niemand zich te vervele want kijken was soms net zo mooi as  zelf draaien. Ès  de jongens dorst kreege  of de centjes waare  bekaant  op voor diejen  dag dan gingen ze naor café de Kwikkert (’t centrum) want daor zaate vaoder en moeder want die han natuurlijk ook kermes.  ès klein mèneke   keekte oe ooge bekaans  uit in ‘t café want daor waar ‘t ‘n fèst van jewelste er  zaat een orkestje te speule  mee Jan en Frans de Sjang (Huiskes) op accordeon en de gekke Piet op drums.  En ze speulde dat ‘t een lust waar en alleman haj plezier. Zo moes  Merien  Koense altijd tapdaanse ès hij wat op haj dus ôk deeze keer ging hij weer ès ‘n dolle stier aan de gang, toen enkele meense hum  ‘n  bietje voor de gek haauwde  zee Merinus  “ Ge kunt men wel uit laachen maoar zelf kundet  nie ôk al hedde  mijn schoen  aon” en iedereen in t café moest laáchen.  Vur dè de jongens naar het café  gongen naame ze altijd een paor oliebollen mee vur  moeders  want daar was zij altijd trots op dè ze heur niet vergaten .en dan zeen ze tegen de vaoder van de jongens Gerrit gif die mènnekes een paar centen  want ze hen al hun geld uitgegeeve  aon die oliebollen en nou kunnen ze nie mer draaien in de attracties en dat wil ik nie hebben. Mee hun opnieuw gevulde beurs gongen ze weer richting kermes. Daor Kwaame ze de  “Putter’ tegen en daor kon je een lotje van koope  vur ‘n loterij. In die loterij konde une  heel dikke zeepaoling winnen en de lootjes koste mar 10 cent. Natuurlijk kochten de jongens ôk ‘n lotje want ge kon nooit weete. Toen ze wir op de kermes waare kwaam daor ôk Jo Impens aon zo zat als ‘n pinneke en hij zee  teege de jongens,  kom mî  mij mee want ik gao naor de schiettent toe en ik schiet daor dun eerste prijs en die mooge  jullie hebben. Bij de schiettent aongekomen zee dieje vent  van de schiettent dat dronken meense nie mooge  schieten.  Jo zee heel  verontwaordigt dè hij beslist nie zat was maar alleen ‘n bietje aongeschoote  en hij wilde echt schieten. Na  veel aauw betten en een hoop gelaach van omstanders mocht hij eindelijk schieten, hij strûpte zijn mouwe op en  legde aon en schoot pardoes ‘n gat in ‘n heel groote vaos mee bloemen die èos versiering in de schiettent stoon. Dijee vent  van de schiettent wier  witheet en kos bekaant  nie ut zijn woorden komen zo kwaod was ie. Maor Jo Impens  die juichte en maokte ‘n dansje en vroeg aon dieje vent van de schiettent hej  ik nou dè vaoske gewonne  dat ik geraokt hej?.
 ‘t waar dieje avond nog lang onrustig op het kermesplein en de jongens hen  Jo naar huis gebraocht zodat hij z’n roes kon uitslaope . ’t waar  bekaant  uit de hand geloope  mar gelaache  han ze wel.

Terug naar boven

v1